Gastroenterologia

Zaparciowy typ zespołu jelita drażliwego

Zaparciowy typ zaburzenia charakteryzują następujące objawy: mniej niż trzy wypróżnienia w tygodniu, twardy lub bobkowaty stolec oraz duży wysiłek towarzyszący defekacji. Zaburzenie jakim jest zespół jelita drażliwego należy różnicować z następującymi chorobami: nieswoiste oraz swoiste zapalenia jelit, uchyłki okrężnicy, biegunka u osób nadużywających środki przeczyszczające, celiakia, nowotwory jelita grubego, guzy endokrynne, taki jak gastrinoma, VIPoma, rakowiak oraz choroby metaboliczne, takie jak nadczynność tarczycy, cukrzyca oraz niedobór laktazy. Leczenie tego zaburzenia ma jedynie na celu złagodzenie objawów choroby. Leczenie to polega na: unikaniu stresów, odpowiedniej diecie oraz na podaniu następujących środków farmakologicznych: środki antycholinergiczne, drotawerynę, mebewerynę lub trimebutynę. W przypadku postaci biegunkowej choroby podaje się: rifaksyminę, difenoksylat, loperamid oraz cholestyraminę. Z kolei przy wzdęciach podaje się następujące środki farmakologiczne: rifaksyminę, symetykon oraz dimetykon. Zespół Alagille'a jest z kolei zespołem wad wrodzonych, który charakteryzuje się występowaniem zaburzeń w obrębie wątroby, serca, nerek oraz trzustki. Jest to choroba dziedziczna, a wywołują ją nieprawidłowości w budowie białka Jagged-1, które należy do grupy DSL ligandu receptora Notch1. Istnieje wiele objawów tej choroby, w skład których wchodzi wiele wad narządów wewnętrznych.

Podobne artykuły

Dyschezja niemowlęca
Przyczyną dyschezji niemowlęcej jest zaburzenie koordynacji mięśni brzucha. U niemowląt cierpiących na to zaburzenie koordynacja ta wykształca się w późniejszym wieku. Mówiąc o tej chorobie, mówimy o zaburzeniu procesu zwiększania ciśnienia w jamie brzusznej przez mięśnie brzucha wraz z rozluźnieniem mięśni przepony miednicy. Nie stosuje się tutaj żadnego leczenia, ponieważ niemowlę uczy się samo stopniowo koordynować pracę mięśni brzucha oraz miednicy. Zaburzenie to samoistnie ustępuje do ukończenia szóstego miesiąca życia. Dyspepsja z kolei jest to niestrawność. Zaburzenie to pojawia się w nadbrzuszu poprzez przewlekły lub nawracający ból. Ból ten trwa co najmniej cztery tygodnie. Do najważniejszych objawów tej choroby gastrologicznej zaliczmy między innymi: poposiłkowe uczucie pełności w nadbrzuszu, odbijania, nudności, wymioty, uczucie wczesnej sytości, brak łaknienia oraz zgaga. Ponadto to zaburzenie układu pokarmowego możemy podzielić ze względu na przebieg. Z tego względu dyspepsję dzielimy na: dyspepsję w przebiegu chorób organicznych oraz dyspepsję czynnościową. Do dyspepsji w przebiegu chorób organicznych zaliczamy:...

Dyspepsja
Badaniem, które umożliwia stwierdzenie takiej choroby jak dyspepsja jest gastroskopia. W celu leczenia dyspepsji stosuje się między innymi następujące leki: leki zobojętniające, leki prokinetyczne oraz leki hamujące wydzielanie kwasu solnego. Do tych ostatnich należą następujące leki: antagoniści receptora H2 oraz inhibitory pompy protonowej. Do inhibitorów należą kolejno: omeprazol, pantoprazol oraz lanzoprazol. W dziedzinie medycyny, jaką jest gastroenterologia istnieje taka choroba jak globus. Jest to zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, które objawia się wrażeniem obecności ciała obcego albo ściskania w gardle. Objawy te znikają podczas spożywania pokarmów lub picia płynów. Globus należy do zaburzeń konwersyjnych. Objawami tej choroby są przede wszystkim: ściskanie w gardle, duszenie oraz drapanie. W celu diagnozy choroby początek objawów musi występować co najmniej sześć miesięcy przed postawieniem diagnozy, a ponadto konieczne jest spełnienie poniższych warunków przez co najmniej trzy miesiące: okresowo lub stale występujące odczuwanie obecności ciała obcego w gardle, ale tylko w okresie międzyposiłkowym, stwierdzony brak dysfagii...

Kolka niemowlęca
Kolka niemowlęca stanowi częstą dolegliwość, która pojawia się u niemowląt. Kolka niemowlęca objawia się nadmiernym, napadowym oraz trudnym do ukojenia płaczem. Kolka niemowlęca ustępuje przeważnie około czwartego miesiąca życia dziecka. Poza tym kolka niemowlęca dotyczy dzieci karmionych zarówno naturalnie jak i sztucznie. Nie jest znana przyczyna kolki niemowlęcej, ale z punktu widzenia teorii gastroenterologicznej przyczyną kolki jest niedojrzałość bariery jelitowej, zaburzenia motoryki jelit oraz zaburzenia wydzielania hormonów jelitowych. Jedną z przyczyn kolki niemowlęcej może być również refluks żołądkowo-przełykowy. Do typowych objawów kolki jelitowej należą między innymi: podkurczanie nóżek, napinanie brzucha oraz prężenie ciała. Kolka niemowlęca przebiega przeważnie również z poszerzeniem obwodu brzucha. Dziecko zaczyna wówczas płakać. Płacz taki pojawia się cyklicznie, ale nasila się głównie wieczorem oraz w nocy. Diagnostyka mówi, że o kolce niemowlęcej możemy mówić wówczas, kiedy pojawiają się następujące objawy przed ukończeniem czwartego miesiąca życia dziecka: rozpoczynające się i kończące bez określonej przyczyny napady grymaszenia, rozdrażnienia...

Podział zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego
Podział zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego według kryteriów rzymskich dzieli choroby kolejno na: choroby czynnościowe przełyku, choroby czynnościowe żołądka i dwunastnicy, choroby czynnościowe jelit, czynnościowe bóle brzucha, choroby czynnościowe pęcherzyka żółciowego i zwieracza Oddiego, choroby czynnościowe odbytu i odbytnicy, choroby czynnościowe u noworodków, niemowląt i młodszych dzieci, choroby czynnościowe u starszych dzieci i młodzieży. Do chorób czynnościowych przełyku należą kolejno: zgaga czynnościowa, czynnościowy ból w klatce piersiowej o przypuszczalnie przełykowym pochodzeniu, dysfagia czynnościowa oraz gałka, czyli globus. Do chorób czynnościowych żołądka i dwunastnicy należą między innymi: dyspepsja czynnościowa, a w tym zespół zaburzeń poposiłkowych oraz zespół bólowy nadbrzusza, zespół zaburzeń odbijania, a w tym aerofagia oraz nieokreślone intensywne odbijanie, nudności i wymioty czynnościowe, a w tym przewlekłe nudności idiopatyczne, wymioty czynnościowe oraz zespół cyklicznych wymiotów czynnościowych, jak również zespół przeżuwania u dorosłych. Z kolei do chorób czynnościowych jelit zaliczamy: zespół jelita nadwrażliwego, wzdęcie czynnościowe, zaparcie czynnościowe, biegunka czynnościowa...